Over
Wanda
Ik ben Wanda Kuijpers.
38 jaar actief in het vak van huidverzorging.
Toen ik nog een salon had, kwam er steeds vaker de vraag bij mij omhoog:
Waarom slaat de ene behandeling goed aan en bij iemand andere niet?
Waarom verbetert de huid van de ene klant zichtbaar, terwijl ik bij een andere klant, ondanks goede behandelingen, goede producten en de beste bedoelingen, veel minder effect ziet dan ik zou mogen verwachten?
Dat vond ik lastig.
Natuurlijk dacht ik weleens:
doe ik iets niet goed?
mis ik kennis?
moet ik nog een opleiding doen?
ligt het aan mijn merk?
aan mijn apparatuur?
En dus deed ik wat veel schoonheidsspecialistes doen: ik zocht verder.
Nog een opleiding.
Nog een merk.
Nog een apparaat.
En heel eerlijk: soms dacht ik even dat ik het antwoord had gevonden.
Maar toch bleef hetzelfde terugkomen.
Bij sommige huiden kreeg ik er gewoon niet goed de vinger achter.
Ik vond dat moeilijk.
Zeker na zoveel jaren in het vak.
En ik sprak daar ook niet makkelijk over, omdat ik vond dat je het na verloop van tijd toch eigenlijk zou moeten weten.
Dit onbestemde en soms onzeker makende gevoel veranderde toen ik in aanraking kwam met pathofysiognomie.
Een lastig woord, maar voor mij ging daar een wereld open.
Ik ontdekte dat het gezicht, net als de voetzolen, reflexzones heeft.
Dat wat je ziet op en in het gezicht, iets kan laten zien over wat er vanbinnen speelt.
Daar ben ik me toen volledig in gaan verdiepen.
Niet om arts te worden.
Niet om diagnoses te stellen.
Maar om te begrijpen wat wij als schoonheidsspecialistes wél kunnen zien, duiden en meenemen in ons werk.
Vooral in relatie tot de huid.
Wat laat een huid zien?
Waarom zit iets op die plek?
Waarom reageert een huid wel of juist niet?
Wat speelt er mee aan leefstijl, voeding, stress, spanning of andere belasting?
En toen ...
ik nog aan het werk, 2019
Pas toen vielen voor mij veel puzzelstukken op hun plek.
Ik zag steeds helderder dat je met alleen behandelingen, apparatuur en huidverzorging lang niet altijd tot de mooiste huid komt.
Soms wel.
Maar vaak ook niet.
Omdat een huid niet losstaat van de mens.
Niet van leefstijl.
Niet van spanning.
Niet van wat er vanbinnen speelt.
In de laatste jaren van mijn salon begon ik daar ook steeds meer mee te werken.
En toen merkte ik iets belangrijks:
niet alleen dat ik huiden beter ging begrijpen, maar ook dat ik veel helderder kon zien waarom verbetering soms uitbleef — en wat er dan eigenlijk nodig was.
Toen ik enkele jaren geleden, na 33 jaar, met mijn salon ben gestopt, ben ik me er helemaal in gaan verdiepen.
Daar is voor mij de echte waarde ontstaan van wat ik nu deel.
Niet in nóg meer technieken.
Niet in het najagen van het volgende product of apparaat.
Maar in het leren begrijpen waarom een huid doet wat ze doet.
Dat is waar ik nu voor sta.
Omdat ik weet hoeveel onrust, twijfel en teleurstelling het geeft als je als schoonheidsspecialiste voelt dat er meer speelt, maar je er nog geen taal voor hebt.
Waarom ik nu anders kijk
